Gülgillerden; kendi kendine yetiÅŸen ve üzerine armut aşılanan bir aÄŸaçtır. YemiÅŸi iyice olgunlaÅŸtıktan sonra yenir.  devamı»

Turunçgillerden; yaprakları mavimsi pembe bir aÄŸaçtır. Meyvesi; buruÅŸuk kabuklu iri limona benzer.  devamı»

Zambakgillerden, bir çeÅŸit bitkidir. Yaprakları uzun ÅŸerit ÅŸeklindedir. Çiçekleri; yeÅŸil ve beyaz damarlıdır. 2 kilogram kadar olan soÄŸan kısmı, yapraklarının altındadır. Acı ve zehirlidir. 7,5 gram adasoÄŸanı öldürebilir. İçeriÄŸinde “Scillarena glikozidi” vardır. Tazeyken kullanılmaz. Aksi halde zehirlenme ve kusmalara yol açar. SoÄŸanın etli olan orta kısmı dilimlenerek kurutulur. Sonra dövülüp toz haline | devamı

Patlıcangillerden; geniÅŸ yapraklı, fena kokulu bir bitkidir. Kökü, insan ÅŸeklini andırır. Bilhassa Antalya çevresinde yetiÅŸir. İçeriÄŸinde “Hyoscyamine“, “Hyoseine” ve “Atropine” vardır.  devamı»

Ballıbabagillerden; özellikle Akdeniz bölgesinde yetiÅŸen ıtırlı bir bitkidir. MenekÅŸeye benzeyen çiçekleri haziran, temmuz aylarında açar. Yaprakları uzun, kenarları tırtıllı, beyazımsı yeÅŸil renktedir. Hafif kafuru kokusu vardır. Çiçek açtığı zaman toplanıp, kurutulur.  devamı»

Zambakgillerden; sonbahar aylarında çiçek açan, mor renkli, zehirli bir bitkidir. Rutubetli yerlerde yetiÅŸir. Hekimlikte haricen kullanılır.  devamı»

Baklagillerden; otsu bir bitkidir. Acı taneleri kullanılır.  devamı»

Sedefotugillerden; 2-3 metre boyunda küçük bir bitkidir. Ä°nce kabuklarının üzerinde sarı benekler vardır. Çiçekleri kırmızıdır. Sıcak ülkelerde yetiÅŸir. Bu ülkelerde acı aÄŸaç kabuklarından yapılan kaplardan su içenlerin kuvvetleneceÄŸine inanılır. Hekimlikte ; kökü, kabuÄŸu ve odunu kullanılır. Etkili maddesi “Quassine”dir. Çok acıdır.  devamı»

Gülgillerden; siyah ve yeÅŸil boya çıkartılan bir bitkidir. Rutubetli yerlerde yetiÅŸir. Boyu 70 santimetre kadardır. Kökü akıcıdır.  devamı»